Την Τετάρτη, 15 Ιουνίου, παρατηρούσα τους δύο ακίνητους Εύζωνες στο Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτου όση ώρα έπεφταν γύρω μας δεκάδες δακρυγόνα και ασφυξιογόνα από τα δολοφονικά ΜΑΤ - Με μεγάλη συγκίνηση, τους έβλεπα να παραμένουν στις θέσεις τους ακλόνητοι. Μού έδιναν κι εμένα θάρρος να μην φύγω από το πεδίο της μάχης. Σε εκείνους τους δύο Εύζωνες αφιερώνω τούτο εδώ το ποίημα...

πηγή http://esxatianasxesi.blogspot.com